Bu foto Şuşadandır.
Dünən Bakıya qayıtdım. Alpinist, “Mənim yolum” (Aš – kelias) kitabının müəllifi Elmira Aslanova ilə görüşməyi çox istəyirdim. Çay içmək qərarına gəldik. O isə mənə sadəcə dedi:
— Gedək.
Axşam idi. Ətrafda qeyri-adi bir ab-hava vardı. Bir anda anladım ki, Elmira məni Təzəpir məscidinə aparmaq istəyir.
Bu gün mənə yazdı:
“Bilirsən, sən sanki keçmişə qayıtdın, sadəcə bu dəfə hər şey əksinə baş verdi.
O vaxt Təzəpir məscidi vardı, dəmiryol vağzalı vardı və oradan Qarabağa gedən yol başlayırdı.
İndi isə sən Qarabağdan gəlmisən və elə alındı ki, mən səni hərbi müxbir kimi yolunun başladığı məscidə — taleyinin qardaşı Şahini tanıdığın yerə gətirdim.
Sonralar isə sən Xocalı soyqırımının şahidi oldun. Bütün bu müddət ərzində haradasa yaxınlıqda həmişə bir qatar vardı”.
Dünən axşam həqiqətən də dəmiryol vağzalında oldum.
Bəzən mənə elə gəlir ki, hər birimizin taleyi qeyri-adidir. Sadəcə, o ilk addımı atmaq lazımdır.
Biz ilk addımı atmasaq, tale də aciz qalır.
Yolumuz yoxdursa, qanadlarımız da bitməz.
İnsan öz taleyinə qapı açmadan başqasının qəlbinə daxil ola bilməz.
Bəlkə də həyatın ən qəribə tərəfi budur: bəzən bizi uzaqlara aparan yollar sonda yenidən başlanğıc nöqtəsinə qaytarır.
Amma biz artıq əvvəlki insan olmuruq.
Çünki yol təkcə getdiyimiz məsafə deyil — yaşadıqlarımız, şahidi olduğumuz hadisələr və taleyimizə çevrilən insanlardır.
Yazar: Riçardas Lapaitis / tercüme ile...
